ماهنامه صبا
«کنکل» به کارگردانی رامتین لوافی‌پور، با گره‌زدن یک معمای جنایی به طنزی تلخ و شخصیت‌هایی خاکستری، تلاش می‌کند از کلیشه‌های رایج سریال‌های نمایش خانگی فاصله بگیرد؛ تلاشی که با وجود لحظات خلاقانه و بازی‌های قابل توجه، گاهی در مرز میان کمدی ابزورد و آشفتگی روایی متوقف می‌شود. پرسش اصلی این است که آیا این بازی پرپیچ‌وخم با آدم‌های غیرقابل پیش‌بینی، در نهایت به روایتی منسجم می‌رسد یا جذابیت ایده، زیر سایه ضعف‌های اجرایی قرار می‌گیرد؟
تماشای «کنکل» شبیه دیدن «یازده یار اوشن» است. پر از رودست خوردن از کارگردان و هیجان تماشای ضدقهرمان‌هایی که دوست‌شان داریم چون بامزه و جالب‌اند.