داریوش عیاری در چند دهه فعالیت در سینمای ایران، پشت دوربین آثاری ایستاد که هرکدام بخشی از تجربههای متفاوت این سینما را روایت میکنند؛ از «دختری با کفشهای کتانی» و «زندان زنان» تا «خانه پدری». مرور کارنامه او، فرصتی برای بازخوانی نقش فیلمبرداری در شکلگیری جهان بصری فیلمهای ماندگار سینمای ایران است.
ویلای ساحلی ساخته کیانوش عیاری یک کمدی آبرومند که چون به لودگی نمیرسد، ممکن است با ذائقه بدی که سینمای کمدی ما در این سالها برای عموم مخاطبین ساخته چندان خوانشی نداشته باشد.
یکی از ویژگیهای بارز و درخور اعتنای کیانوش عیاری، استفاده ضدکلیشهای از برخی مفاهیم سینمایی است به طوری که در کلیت برخی از آثار وی روانشناسی جامعه متناقض ایرانی موج میزند.