مسعود اطیابی این بار با «گنگستر» به دهه ۶۰ بازگشته؛ سریالی که ماجرای دو برادر ناکام را به کمدی، عشق و هویتهای جعلی گره میزند. اما آیا این ترکیب میتواند فراتر از شوخیهای آشنا، مخاطب شبکه نمایش خانگی را غافلگیر کند؟

نگاهی به سریال تازه مسعود اطیابی پیش از آغاز انتشار
به گزارش صبا، مسعود اطیابی با سریال «گنگستر» بار دیگر به سراغ کمدی در شبکه نمایش خانگی رفته است؛ این بار با داستانی در حالوهوای دهه ۶۰، دو برادر عاشقپیشه و نقشهای عجیب برای تغییر سرنوشت. منوچهر و نصرت که در زندگی معمولی خود چندان موفق نیستند، برای جلب رضایت پدر دخترانی که به آنها علاقه دارند، تصمیم میگیرند چهرهای متفاوت از خود بسازند و در نقش گنگستر ظاهر شوند. ایدهای که در ظاهر ظرفیت خلق موقعیتهای کمیک و دردسرهای زنجیرهای را دارد، اما پرسش اصلی این است که آیا این موقعیت بهتنهایی میتواند یک مجموعه سرگرمکننده و ماندگار بسازد؟
انتخاب دهه ۶۰ بهعنوان بستر داستان، یکی از مهمترین امتیازهای بالقوه «گنگستر» است. این دوره تاریخی، با سبک پوشش، روابط اجتماعی، موسیقی و مناسبات فرهنگی خاص خود، ظرفیت زیادی برای خلق موقعیتهای طنز دارد. با این حال، استفاده از عناصر نوستالژیک بهخودیخود به معنای خلق کمدی تازه نیست. اگر سریال صرفاً به بازسازی ظواهر آن دوران و شوخی با تفاوتهای نسلی بسنده کند، خیلی زود ممکن است به مجموعهای از موقعیتهای قابل پیشبینی تبدیل شود.
از طرف دیگر، ترکیب مجید صالحی و سام درخشانی در نقش دو شخصیت محوری، یکی از جذابیتهای اولیه پروژه است. هر دو بازیگر تجربه حضور در آثار کمدی را دارند، اما موفقیت یک زوج کمدی صرفاً به توانایی فردی بازیگران وابسته نیست؛ مهمتر از آن، هماهنگی میان دو شخصیت، تضاد رفتاری و شکلگیری ریتمی است که مخاطب را با ماجرا همراه کند. حضور بیژن بنفشهخواه، نعیمه نظامدوست، نادر سلیمانی، نیوشا ضیغمی و آناهیتا درگاهی نیز ترکیب بازیگران سریال را پرشمار کرده است.
اما نام مسعود اطیابی خود بهاندازه کافی انتظار ایجاد میکند. کارگردانی که بخش مهمی از کارنامهاش با کمدیهای عامهپسند و آثار پرفروش گره خورده، حالا باید نشان دهد آیا میتواند از محدوده فرمولهای آشنای خود فاصله بگیرد یا همچنان به همان الگوهای امتحانشده متکی خواهد ماند. «گنگستر» از نظر ایده اولیه فرصت مناسبی برای تجربه فضایی متفاوت دارد؛ ترکیب کمدی، اکشن و نوستالژی میتواند به اثری پرتحرک تبدیل شود، به شرط آنکه فیلمنامه از شوخیهای تکراری و اتفاقات تصادفی فراتر برود.
در نهایت، «گنگستر» فعلاً با یک ایده داستانی کنجکاویبرانگیز و گروهی از بازیگران شناختهشده وارد میدان میشود. با این حال، تیزر و خلاصه داستان برای قضاوت درباره کیفیت نهایی یک سریال کافی نیستند. آنچه باید در قسمتهای نخست مشخص شود، توانایی مجموعه در ساختن شخصیتهای باورپذیر، حفظ ریتم کمدی و تبدیل ایده اولیه به روایتی منسجم است. باید دید اطیابی این بار فقط برای خنداندن مخاطب به سراغ دهه ۶۰ رفته یا قرار است از دل این فضا، کمدی متفاوتی بیرون بکشد.