• کد خبر: 16906
  • گروه : اخبار , ویژه ها
  • تاریخ انتشار:۲۷ آبان ۱۴۰۵ ساعت: ۱۶:۳۸

تغییر فیزیکی دشوار؛ تلاشی که به تحسین ختم نشد

زندگی جان مدن، از موفقیت در دنیای فوتبال آمریکایی تا تبدیل شدن به چهره‌ای ماندگار در صنعت سرگرمی، ظرفیت ساخت یک فیلم زندگی‌نامه‌ای جذاب را داشت؛ اما آیا حضور نیکلاس کیج و کریستین بیل در کنار دیوید او. راسل توانسته این ظرفیت را به سینمایی موفق تبدیل کند؟ «Madden» با وجود ستاره‌های پرآوازه و سوژه‌ای پرکشش، بیش از آنکه داستانی منسجم از یک زندگی متفاوت روایت کند، در میان اغراق‌های بازیگری، پراکندگی فیلمنامه و ستایش بیش از اندازه قهرمانش گرفتار می‌شود.


نگاهی انتقادی به فیلم تازه دیوید او. راسل با بازی نیکلاس کیج و کریستین بیل؛ روایتی که زیر سایه ستاره‌هایش، هویت سینمایی خود را گم می‌کند

گاهی یک زندگی واقعی آن‌قدر ظرفیت دراماتیک دارد که تصور می‌کنیم تبدیل کردن آن به یک فیلم سینمایی موفق کار چندان دشواری نیست. داستان آدم‌هایی که از نقطه‌ای معمولی آغاز می‌کنند، به موفقیت‌های بزرگ می‌رسند، شکست می‌خورند و در نهایت اثری ماندگار از خود به جا می‌گذارند، همواره یکی از جذاب‌ترین منابع سینما بوده است. اما «Madden»، ساخته جدید دیوید او. راسل، نشان می‌دهد حتی زندگی یک چهره تأثیرگذار، حضور بازیگران مطرح و برخورداری از یک گروه سازنده شناخته‌شده نیز تضمینی برای خلق یک اثر سینمایی موفق نیست.

این فیلم با بازی نیکلاس کیج در نقش جان مدن و کریستین بیل در نقش ال دیویس، به سراغ زندگی مردی می‌رود که نامش نه‌تنها در تاریخ فوتبال آمریکایی، بلکه در صنعت سرگرمی و بازی‌های ویدئویی نیز ماندگار شده است. با این حال، نتیجه نهایی فاصله قابل توجهی با انتظاری دارد که از چنین ترکیبی شکل می‌گیرد. «Madden» در تلاش برای روایت چند دهه از زندگی یک شخصیت مشهور، آن‌قدر میان موضوعات مختلف جابه‌جا می‌شود که در نهایت فرصت پیدا نمی‌کند هیچ‌کدام را به اندازه کافی به یک تجربه سینمایی عمیق و ماندگار تبدیل کند.

جان مدن؛ زندگی‌ای فراتر از یک فیلم زندگی‌نامه‌ای معمولی

برای درک ضعف‌های فیلم، ابتدا باید به اهمیت شخصیتی توجه کرد که داستان درباره اوست. جان مدن از چهره‌های تأثیرگذار ورزش آمریکا بود؛ مربی‌ای که با تیم اوکلند ریدرز به قهرمانی سوپربول رسید و پس از کناره‌گیری از مربیگری، به یکی از محبوب‌ترین گزارشگران تلویزیونی فوتبال آمریکایی تبدیل شد. او همچنین با مشارکت در شکل‌گیری مجموعه بازی‌های ویدئویی Madden NFL، نام خود را وارد دنیای سرگرمی دیجیتال کرد.

چنین مسیری به‌خودی‌خود یک روایت سینمایی جذاب است. مردی که پس از پایان دوران مربیگری، به‌جای ناپدید شدن از دنیای ورزش، مسیر تازه‌ای پیدا می‌کند و در حوزه‌ای دیگر به چهره‌ای تأثیرگذار تبدیل می‌شود. این تحول می‌توانست محور اصلی فیلمی درباره هویت، جاه‌طلبی، تغییر مسیر زندگی و معنای موفقیت باشد.

اما مشکل «Madden» از جایی آغاز می‌شود که فیلم نمی‌تواند تصمیم بگیرد کدام بخش از این زندگی برایش اهمیت بیشتری دارد. رابطه مدن با فوتبال، دوستی‌اش با ال دیویس، زندگی خانوادگی، دوران گزارشگری و شکل‌گیری بازی ویدئویی معروفش، همگی در روایت حضور دارند؛ اما هیچ‌کدام به اندازه کافی مجال پیدا نمی‌کنند تا به ستون اصلی داستان تبدیل شوند.

در نتیجه، فیلم بیشتر به مجموعه‌ای از اتفاقات متوالی شباهت پیدا می‌کند تا روایتی منسجم از زندگی یک انسان. مخاطب با اطلاعات متعددی درباره شخصیت اصلی روبه‌رو می‌شود، اما کمتر فرصت می‌کند بفهمد این اتفاقات چگونه او را تغییر داده‌اند و چه چیزی از درون شخصیتش، مسیر متفاوت زندگی او را شکل داده است.

فیلمنامه‌ای که میان چند روایت سرگردان است

یکی از پرتکرارترین انتقادهای منتقدان خارجی به «Madden»، فقدان تمرکز و هویت مشخص در فیلمنامه است. جیک کویل در آسوشیتدپرس معتقد است فیلم هیچ‌گاه به یک رویکرد، لحن یا محور روایی ثابت نمی‌رسد. او به این نکته اشاره می‌کند که اثر گاهی به یک کمدی اغراق‌شده شبیه می‌شود و در لحظاتی دیگر تلاش می‌کند درامی جدی درباره زندگی خانوادگی و حرفه‌ای مدن باشد.

این مشکل فقط به تغییر لحن محدود نمی‌شود. فیلم در بخش‌هایی از داستان به رابطه مدن و همسرش ویرجینیا می‌پردازد، سپس به دوستی او با ال دیویس بازمی‌گردد و در ادامه، مسیر ورودش به دنیای گزارشگری و بازی‌های ویدئویی را دنبال می‌کند. هرکدام از این موضوعات ظرفیت یک روایت مستقل را دارند، اما اتصال آن‌ها به یکدیگر به اندازه کافی محکم نیست.

به نظر می‌رسد دیوید او. راسل بیش از آنکه به دنبال کشف یک خط دراماتیک مرکزی باشد، تلاش کرده مهم‌ترین اتفاقات زندگی مدن را در یک فیلم گرد هم بیاورد. این انتخاب باعث شده روایت از عمق لازم برخوردار نباشد.

یک فیلم زندگی‌نامه‌ای قرار نیست تمام اتفاقات زندگی شخصیت اصلی را به ترتیب زمانی بازگو کند. هنر چنین آثاری در انتخاب لحظاتی است که بتوانند تصویری روشن از شخصیت، تناقض‌ها، شکست‌ها و تغییرات او ارائه دهند. «Madden» در این انتخاب چندان موفق نیست و گاهی به‌جای آنکه از یک اتفاق برای شناخت عمیق‌تر شخصیت استفاده کند، صرفاً به سراغ اتفاق بعدی می‌رود.

نیکلاس کیج؛ تقلید از یک چهره یا بازآفرینی یک شخصیت؟

انتخاب نیکلاس کیج برای ایفای نقش جان مدن، یکی از مهم‌ترین دلایل توجه اولیه به فیلم بود. کیج بازیگری است که در طول فعالیت حرفه‌ای خود نشان داده علاقه‌ای به اجرای محافظه‌کارانه ندارد. او در نقش‌های مختلف، از شخصیت‌های کاملاً واقع‌گرا تا کاراکترهای اغراق‌شده و نامتعارف، تجربه‌های متفاوتی داشته است.

در «Madden» نیز تلاش شده با استفاده از گریم، پروتز و تغییرات ظاهری، شباهت فیزیکی قابل توجهی میان کیج و مدن ایجاد شود. با این حال، مسئله اصلی این است که آیا این شباهت ظاهری توانسته به بازآفرینی شخصیت واقعی منجر شود؟

پاسخ بسیاری از منتقدان منفی است. تیم گریرسون در اسکرین دیلی معتقد است اجرای کیج بیش از اندازه کارتونی شده و نتوانسته شخصیت پرانرژی، دوست‌داشتنی و در عین حال پیچیده مدن را به تصویر بکشد. جیک کویل نیز در آسوشیتدپرس اشاره می‌کند که بازی کیج در بخش‌هایی بیش از آنکه شخصیت جان مدن را زنده کند، یادآور تلاش خود بازیگر برای تقلید از اوست.

البته نمی‌توان تمام مسئولیت این مسئله را متوجه کیج دانست. وقتی فیلمنامه فرصت کافی برای شناخت جهان درونی شخصیت فراهم نمی‌کند و کارگردانی نیز بیشتر بر ویژگی‌های بیرونی و اغراق‌های کمدی تکیه دارد، بازیگر هم در محدوده‌ای محدود قرار می‌گیرد.

با این حال، انتظار از بازیگری در سطح کیج این است که بتواند فراتر از گریم و تغییر صدا حرکت کند. جان مدن فقط یک مرد پرانرژی با حرکات و تکیه‌کلام‌های خاص نبود؛ او شخصیتی بود که شور زندگی، هوش ورزشی و ارتباط ویژه‌ای با مخاطبان داشت. فیلم در انتقال این ویژگی‌ها چندان موفق عمل نمی‌کند.

کریستین بیل؛ بازیگری که ظرفیت بیشتری داشت

کریستین بیل در نقش ال دیویس، مالک تیم ریدرز، ظاهر می‌شود؛ شخصیتی که رابطه دوستانه و حرفه‌ای پیچیده‌ای با جان مدن داشت. بیل در کارنامه خود بارها توانایی‌اش را در خلق شخصیت‌های متفاوت و دور شدن از تصویر آشنای خودش نشان داده است. همکاری قبلی او با دیوید او. راسل در «مبارز» نیز انتظارات از این ترکیب را افزایش می‌دهد.

در «Madden»، بیل تلاش می‌کند ال دیویس را به شخصیتی مقتدر، جاه‌طلب و تا حدی غیرقابل پیش‌بینی تبدیل کند. اجرای او در مقایسه با اغراق‌های موجود در بازی کیج، کنترل‌شده‌تر به نظر می‌رسد و در برخی لحظات، تضاد میان شخصیت او و مدن به روایت انرژی می‌دهد.

با این حال، مشکل اینجاست که رابطه میان این دو شخصیت به اندازه کافی بسط پیدا نمی‌کند. دوستی آن‌ها می‌توانست یکی از مهم‌ترین بخش‌های فیلم باشد؛ رابطه‌ای که در آن همکاری، اختلاف نظر، رقابت و وفاداری در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. اما فیلم بیشتر به معرفی این رابطه و نمایش چند موقعیت از آن بسنده می‌کند.

بیل ظرفیت آن را داشت که ابعاد پیچیده‌تری از ال دیویس را به نمایش بگذارد، اما فیلمنامه فرصت کافی برای تحقق این امکان در اختیارش قرار نمی‌دهد.

کاترین هان؛ شخصیتی که از حاشیه فراتر می‌رود

یکی از نکات قابل توجه فیلم، نقش کاترین هان در جایگاه ویرجینیا مدن است. او همسر مردی است که بخش بزرگی از زندگی خود را وقف فوتبال کرده و همین موضوع، رابطه خانوادگی آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده است.

ویرجینیا در ظاهر باید نقش همسر همراه و حمایتگر یک چهره موفق را ایفا کند، اما در لایه‌های زیرین، با مسئله‌ای جدی‌تر روبه‌روست: زندگی کردن در کنار مردی که تقریباً تمام توجه و انرژی خود را صرف حرفه‌اش می‌کند.

هان تلاش می‌کند این شخصیت را از یک نقش فرعی و تزئینی فراتر ببرد. او زنی را به تصویر می‌کشد که از کمبود توجه همسرش ناراضی است، خواهان یک رابطه عاطفی معنادار است و در عین حال نمی‌تواند به‌سادگی از زندگی مشترکش فاصله بگیرد.

در واقع، یکی از معدود بخش‌هایی که فیلم به تضادهای انسانی نزدیک می‌شود، همین رابطه است. کاترین هان در لحظاتی که باید میان طنز، دلخوری و احساسات فروخورده تعادل برقرار کند، عملکرد قابل توجهی دارد.

ویلیام بیبیانی در نقد خود برای د رپ نیز معتقد است هان از معدود بازیگرانی است که به شخصیتش هویت می‌دهد و تلاش می‌کند عمق بیشتری به نقش ویرجینیا ببخشد. با این حال، حتی این بازی نیز نمی‌تواند ضعف فیلم در پرداخت رابطه زناشویی را برطرف کند.

دیوید او. راسل؛ تکرار فرمولی که این بار جواب نمی‌دهد

نام دیوید او. راسل برای علاقه‌مندان سینما با فیلم‌هایی چون «مبارز»، «دفترچه امیدبخش» و «حقه‌بازی آمریکایی» گره خورده است. او در آثار موفق خود معمولاً به سراغ شخصیت‌هایی می‌رود که رفتارهای غیرمتعارف دارند، روابط پیچیده‌ای را تجربه می‌کنند و در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که مرز میان طنز و درام به‌سادگی قابل تشخیص نیست.

این ویژگی‌ها در صورت برخورداری از فیلمنامه‌ای منسجم می‌توانند به خلق لحظاتی زنده و جذاب منجر شوند. اما در «Madden»، به نظر می‌رسد راسل بیش از اندازه به همان فرمول آشنای خود تکیه کرده است.

استفاده از شخصیت‌های پرتحرک، دیالوگ‌های اغراق‌شده، موقعیت‌های کمدی و تدوین سریع، قرار است به فیلم انرژی بدهد؛ اما وقتی این عناصر در خدمت یک مسیر داستانی مشخص نباشند، نتیجه بیشتر به مجموعه‌ای از صحنه‌های پراکنده شباهت پیدا می‌کند.

نکته مهم‌تر، تفاوت میان لحن کمدی و موضوع واقعی زندگی مدن است. داستان مردی که به دلیل مشکلات جسمی از مربیگری کناره‌گیری می‌کند، با بحران هویت حرفه‌ای روبه‌رو می‌شود و سپس مسیر تازه‌ای برای ادامه فعالیتش پیدا می‌کند، ظرفیت یک درام انسانی را دارد. اما فیلم گاهی آن‌قدر بر شوخی و اغراق تأکید می‌کند که فرصت پرداختن به این تجربه انسانی را از دست می‌دهد.

به همین دلیل، می‌توان گفت مسئله «Madden» فقدان استعداد در گروه سازنده نیست؛ بلکه ناتوانی کارگردان در هدایت این استعدادها به سمت یک هدف مشترک است.

فیلمی که بیشتر از آنکه داستان بگوید، از قهرمانش تمجید می‌کند

یکی از انتقادهای مهم ویلیام بیبیانی در د رپ، به تصویری بازمی‌گردد که فیلم از جان مدن ارائه می‌دهد. از نگاه او، مدن در این اثر تقریباً همیشه فردی موفق، دوست‌داشتنی و مورد احترام دیگران است؛ مردی که حتی وقتی در زندگی خانوادگی دچار مشکل می‌شود، این مشکلات به اندازه کافی جدی و پیچیده نمی‌شوند.

این نکته از نظر سینمایی اهمیت زیادی دارد. شخصیت اصلی یک فیلم زندگی‌نامه‌ای نباید صرفاً مجموعه‌ای از موفقیت‌ها و ویژگی‌های مثبت باشد. مخاطب برای شناخت یک انسان به تناقض‌های او نیاز دارد؛ به اشتباهات، ضعف‌ها، تصمیم‌های نادرست و لحظاتی که شخصیت با خودش یا دیگران درگیر می‌شود.

جان مدن به‌عنوان یک چهره مشهور، قطعاً زندگی‌ای فراتر از موفقیت‌های ورزشی و حرفه‌ای داشته است. اما فیلم به جای آنکه این تناقض‌ها را به فرصت‌هایی برای درام تبدیل کند، بیشتر به ستایش شخصیت او گرایش پیدا می‌کند.

در چنین شرایطی، حتی دستاوردهای واقعی مدن نیز نمی‌توانند به‌تنهایی بار روایت را به دوش بکشند. وقتی مخاطب احساس کند فیلم از پیش تصمیم گرفته قهرمانش را تحسین کند، دیگر فضای کافی برای کشف و قضاوت درباره او باقی نمی‌ماند.

این مسئله در بخش مربوط به شکل‌گیری بازی ویدئویی Madden NFL نیز قابل مشاهده است. این اتفاق از نظر تاریخی و فرهنگی اهمیت زیادی دارد، اما فیلم بیشتر بر موفقیت محصول و جایگاه مدن تأکید می‌کند تا فرایند خلاقانه، اختلاف‌ها و تصمیم‌هایی که به شکل‌گیری آن منجر شده‌اند.

به همین دلیل، برخی منتقدان حتی این احتمال را مطرح کرده‌اند که فیلم بیش از آنکه یک زندگی‌نامه سینمایی باشد، به اثری تبلیغاتی برای تجلیل از شخصیت مدن و میراث تجاری او نزدیک شده است.

آیا فیلم لحظات موفقی هم دارد؟

با وجود انتقادهای جدی، «Madden» را نمی‌توان اثری دانست که در تمام دقایق خود فاقد جذابیت است. یکی از نقاط قوت فیلم، انتخاب سوژه و ظرفیت ذاتی زندگی مدن است. همچنین بخش‌هایی که به دوران بازنشستگی او از مربیگری و مواجهه با زندگی پس از فوتبال می‌پردازند، از نظر دراماتیک جذاب‌تر هستند.

جیک کویل در آسوشیتدپرس نیز به همین موضوع اشاره می‌کند و معتقد است بهترین بخش فیلم زمانی شکل می‌گیرد که مدن پس از مشکلات جسمی و کناره‌گیری از مربیگری، ناچار می‌شود هویت تازه‌ای برای خود پیدا کند.

این بخش‌ها نشان می‌دهند که فیلم در صورت تمرکز بر یک دوره مشخص از زندگی مدن، می‌توانست به نتیجه بهتری برسد. حتی نقد مثبت‌تر اوون گلیبرمن در ورایتی نیز بر وجود لحظاتی از هوش سینمایی راسل، علاقه او به شخصیت‌های نامتعارف و انرژی فیلمسازی‌اش تأکید دارد.

بنابراین، اختلاف اصلی میان نگاه مثبت‌تر و منفی‌تر منتقدان را می‌توان در این نکته خلاصه کرد: آیا لحظات جذاب و انرژی بازیگران برای ارزشمند دانستن فیلم کافی است یا باید از یک زندگی‌نامه سینمایی انتظار انسجام و عمق بیشتری داشت؟

به نظر می‌رسد پاسخ به این پرسش، به انتظاری بازمی‌گردد که از چنین پروژه‌ای داریم. اگر صرفاً به دنبال سرگرمی و تماشای چند بازیگر شناخته‌شده باشیم، فیلم ممکن است لحظاتی قابل قبول داشته باشد؛ اما اگر انتظار داشته باشیم با یک پرتره سینمایی دقیق و چندلایه از یکی از چهره‌های تأثیرگذار ورزش آمریکا روبه‌رو شویم، نتیجه ناامیدکننده خواهد بود.

جمع‌بندی؛ ستاره‌ها جای خالی داستان را پر نمی‌کنند

«Madden» نمونه‌ای از پروژه‌هایی است که در مرحله انتخاب سوژه و گردآوری عوامل، تمام نشانه‌های یک فیلم موفق را در اختیار دارند، اما در مرحله تبدیل این ظرفیت‌ها به یک اثر سینمایی منسجم با مشکل روبه‌رو می‌شوند.

دیوید او. راسل به سراغ زندگی شخصیتی رفته که مسیر حرفه‌ای و شخصی‌اش می‌توانست دستمایه یک درام جذاب باشد. نیکلاس کیج و کریستین بیل نیز دو بازیگری هستند که توانایی اجرای نقش‌های پیچیده و متفاوت را دارند. کاترین هان هم در بخش‌هایی از فیلم نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از یک نقش فرعی، شخصیتی قابل توجه ساخت.

با این حال، فیلمنامه پراکنده، شخصیت‌پردازی محدود و بلاتکلیفی میان کمدی و درام باعث شده این ظرفیت‌ها به نتیجه مطلوب نرسند. فیلم در ستایش قهرمانش زیاده‌روی می‌کند، اما کمتر به سراغ تناقض‌هایی می‌رود که می‌توانستند او را به انسانی باورپذیرتر تبدیل کنند.

شاید مهم‌ترین درس «Madden» این باشد که زندگی واقعی، هرچقدر هم جذاب و پرحادثه باشد، به‌خودی‌خود سینما نیست. سینما به انتخاب، حذف، تمرکز و کشف نیاز دارد. فیلمساز باید بداند کدام بخش از زندگی یک شخصیت ارزش روایت شدن دارد و چگونه می‌توان از دل آن، داستانی مستقل و تأثیرگذار ساخت.

در نهایت، «Madden» بیش از آنکه به دلیل ضعف بازیگران یا کمبود جذابیت سوژه شکست بخورد، قربانی ناتوانی در تبدیل یک زندگی پربار به روایتی سینمایی شده است. این فیلم نام‌های بزرگی را کنار هم قرار می‌دهد، اما فراموش می‌کند که در سینما، آنچه یک اثر را ماندگار می‌کند نه شهرت بازیگران و نه عظمت شخصیت واقعی، بلکه کیفیت داستانی است که برای مخاطب روایت می‌شود.

«Madden» فیلمی است که قهرمان بزرگی برای روایت کردن دارد، اما در پیدا کردن داستانی درخور او ناکام می‌ماند.

کلید واژه:
گروه بندی: اخبار , ویژه ها

اشتراک در
اطلاع از
0 نظرات
قدیمی‌ترین
تازه‌ترین بیشترین رأی