فیلم تازه سیروس الوند، با همه ظرافت بصریاش، بیش از آنکه از امروز بگوید، پژواکی از دیروز است؛ میان فیلم فارسی و واقعگرایی، جایی که زن هنوز حاشیهنشین و مرد، بیخطاست.
فیلم آنجا همان ساعت، از آن دسته فیلمهایی است که دیر ساخته شده و تکیه بیش از اندازهاش به کلیشهها و حساب ویژه باز کردن روی حافظه ذهنی تماشاگر، آن را از نفس انداخته است.