سه دهه از «رنگ خدا» گذشته، اما صدای محسن رمضانی همچنان همان شفافیت کودکانه را دارد؛ همان پسربچهای که با چشمانی نابینا اما دلی بینا، تصویری تازه از ایمان، رنج و روشنایی در سینمای ایران ساخت.