ماهنامه صبا
در این گزارش نگاهی به فیلم «سینما متروپل»؛ عاشقانهای نوستالژیک در دل جنگ که ادای دینی به سینما و اهالی آن است انداختهایم.
فیلم «انتقامجو سمی» درنهایت با اینکه موضوع خوب و جالبی دارد، اما در پایان نمیتواند از همه پتانسیلهای خود استفاده کند.فیلم در بخش کمدی تقریبا موفق عمل کرده است، اما بخش اکشن چندان دندانگیر نیست.
در درامهای دادگاهی که نمونههای شاخص زیادی به ویژه در بین سریالها دارد، دو طرف ماجرا در دو قطب قهرمان و ضدقهرمان در برابر یکدیگر قرار گرفته و در این تقابل، درام شکل میگیرد. میزان موفقیت و یا شکست آثار یاد شده نیز به همین موضوع برمیگردد.
بعد از ۱۲ سال انتظار، «کاغذ بیخط» ناصر تقوایی در جشنواره فجر رونمایی شد؛ فیلمی که هم بازتاب سبک خاص اوست و هم یادآور دورهای سپریشده در سینمای ایران.
چند لایگی و رازآلود بودن شغال، امتیاز خوبی برای آن است که میتواند مخاطب را در یک تعامل کنجکاوانه با خود همراه کند تا با کشف رازهای پنهان در روابط آدمها، از تعقیب قصه لذت ببرد.
محال است با شروع فیلم خیال اینکه از سرجایتان بلند شوید، به سرتان بزند. شین بلک بازی کثیفاش را برای سرگرم کردن مخاطب ساخته که بدون شک نیز به هدفاش رسیده است. اما ای کاش کمدی فیلم شبیه آنچه که در دیگر کارهای بلک جریان دارد در این فیلم هم حضور خودنمایی میکرد.
«آدمفروش» تابلویی چشمنواز از خاطرات شخصی محمود کلاری است؛ این تابلو بیشتر برای دیدن قابها ارزش دارد تا برای تجربه یک قصه سینمایی.
در پی درگذشت سعید مظفری، دوبلور پیشکسوت، گفتوگوی پیشین او بازنشر شده است؛ گفتوگویی که در آن از عشق به دوبله و گلایههایش از وضعیت این حرفه سخن گفته بود.
فیلم «زنی در کابین شماره 10» با نمایش فضایی سرشار از اضطراب و ترسهای درونی مخاطب را با این سوال روبرو میکند که آیا باید حقیقت کشف شود یا پنهان کردن آن بهترین راه است.
آریاشهر دو نفر برای پر کردن اوقات علاقمندان سینمای کمدی گزینه مناسب و مفرحی است.