ماهنامه صبا
فیلم «زن و بچه» جدیدترین اثر سعید روستایی از نگاه منتقدان اثری ضعیف، پر از شخصیتهای اضافه، روایتهای غیرمنطقی و سیاهنمایی اغراقآمیز از جامعه ایران است.
«نجلا ۲» در سطح ایده توانسته است ظرفیت بالایی را مطرح کند، اما در سطح اجرا نتوانسته میان درام انسانی و آیین مذهبی تعادل روایی برقرار کند. حاصل کار، اثری است که هم لحظات درخشان دارد و هم مقاطع شعاری و کشدار
سالنهای بزرگی چون «سینما نادر»، «شهرقشنگ» و «شهرقصه» سالهاست که دیگر پردهای برای نمایش ندارند.
سینمای ایران در سالهای اخیر، در نقطهای ایستاده که شاید بهترین توصیف برای آن «تناقض» باشد؛ تناقضی میان درخشش جهانی و افول داخلی.
در حال حاضر، سینمای ایران با نوعی کمیتزدگی روبهرو است. گاهی آمارها نشان میدهند که سینما رونق یافته، اما این رونق بیشتر به خاطر افزایش آمارهای کمی ناشی از تعداد تماشاگر است. آنهم البته متمرکز بر شهرهای بزرگ و مجهز به زیرساختهای سینمایی است.
سینما را با عنوان و نام نمیتوان دگرگون کرد؛ حالا هرچقدر هم که این نام زیبا و پرطمطراق باشد، مثل «روز ملی سینما»!
انتخاب «علت مرگ نامعلوم» در فهرست اسکار، دلیل بر ضعف آثار دیگر نیست. نشان قدرت و سنگینی سینمای اجتماعی متعهد و شریف ایران است که هنوز میان هجمههای فیلمهای مضحک، نفسی سخت ولی ارزشمند میکشد.
مقایسهٔ تجربهٔ هند و پاکستان نشان میدهد که جنوب آسیا بیش از هر چیز در شاخههای مکمل اسکار—یعنی موسیقی و مستند—بخت موفقیت دارد
ایران در حافظه جهانی به کشوری بدل شد که هر سال فیلمهایی تلخ، مینیمالیستی و اجتماعی درباره طبقات فرودست و بحرانهای اخلاقی میفرستد. این تصویر هرچند به تثبیت «برند سینمای اجتماعی ایران» کمک کرد، اما هزینهای هم داشت
مروری بر تفاوتهای سینمای دفاع مقدس ایران و سینمای جنگ هالیوود، تصویری روشن از دو گونه روایتگری بهدست میدهد. یکی، جنگ را بستری برای نمایش ایمان، فداکاری و مقاومت جمعی میبیند و دیگری، آن را بهمثابه بحرانی پیچیده در تجربه زیسته انسان مدرن، به تصویر میکشد