ماهنامه صبا
گاهی تماشای یک سریال قرار نیست چیزی جز لبخند، آرامش و چند ساعت فاصله گرفتن از دغدغه‌های روزمره برایمان داشته باشد. «شمالِ شمال» با طنزی دلنشین و شخصیت‌هایی دوست‌داشتنی، از همان تجربه‌هایی است که می‌تواند حال‌وهوای مخاطب را عوض کند.
نگاهی به کمدی متفاوت نتفلیکس؛ قصه زنی که برای ساختن زندگی تازه، باید از نو خودش را پیدا کند.
به گزارش صبا؛ گاهی برای بهتر شدن حال‌مان به یک داستان پیچیده، اتفاقات عجیب یا قهرمانی شکست‌ناپذیر نیاز نداریم؛ گاهی تماشای زندگی آدم‌هایی معمولی که با همه اشتباهات، شکست‌ها و امیدهایشان تلاش می‌کنند دوباره از نو شروع کنند، کافی است. «شمالِ شمال» (North of North) از آن دسته سریال‌هایی است که بدون ادعای بزرگ و با تکیه بر همین سادگی دوست‌داشتنی، مخاطب را به دنیایی متفاوت می‌برد؛ دنیایی در شمال کانادا که سرمای جغرافیایی آن در تضاد با گرمای روابط انسانی شخصیت‌هایش قرار دارد.
این سریال محصول مشترک کانادا و شبکه‌های CBC و APTN است که با همکاری نتفلیکس در دسترس مخاطبان بین‌المللی قرار گرفته و داستانش در شهری خیالی به نام آیس کوو در منطقه نوناووت می‌گذرد. مرکز قصه، زنی جوان به نام سیاجا با بازی آنا لمب است؛ مادری جوان که پس از پایان زندگی مشترکش تصمیم می‌گیرد کنترل زندگی خود را به دست بگیرد و مسیری متفاوت را تجربه کند. اما شروع دوباره در شهری کوچک که همه از زندگی یکدیگر خبر دارند، به آن سادگی که تصور می‌کند نیست.
وقتی شروع دوباره به یک ماجرای شیرین تبدیل می‌شود
سیاجا شخصیتی نیست که همیشه تصمیم‌های درست بگیرد. او گاهی عجول، گاهی بی‌تجربه و در بسیاری از موقعیت‌ها گرفتار انتخاب‌هایی می‌شود که شرایط را برایش دشوارتر می‌کنند. با این حال، همین نقص‌هاست که او را به شخصیتی باورپذیر تبدیل می‌کند. مخاطب با زنی روبه‌روست که قرار نیست از ابتدا همه‌چیز را بلد باشد؛ او باید اشتباه کند، تجربه به دست بیاورد و در مسیر شناخت خودش قدم بردارد.
یکی از جذابیت‌های سریال همین نگاه واقع‌بینانه به مفهوم تغییر است. «شمالِ شمال» برخلاف بسیاری از آثار مشابه، موفقیت را در یک اتفاق بزرگ یا رسیدن ناگهانی به خوشبختی خلاصه نمی‌کند. در اینجا پیشرفت از دل تصمیم‌های کوچک، تلاش برای استقلال، تجربه‌های تازه و حتی شکست‌های روزمره شکل می‌گیرد.
آنا لمب نیز در نقش سیاجا یکی از مهم‌ترین عوامل جذابیت مجموعه است. او شخصیتی پرانرژی و دوست‌داشتنی خلق می‌کند که میان شوخ‌طبعی، آسیب‌پذیری و تلاش برای مستقل شدن حرکت می‌کند. بازی او به سریال کمک می‌کند تا حتی در موقعیت‌های ساده روزمره نیز زنده و تماشایی باقی بماند.
کمدی‌ای که فقط برای خنداندن ساخته نشده است
یکی از امتیازهای «شمالِ شمال» نوع استفاده آن از طنز است. خنده در این مجموعه صرفاً نتیجه شوخی‌های کلامی یا موقعیت‌های اغراق‌آمیز نیست؛ بخش مهمی از آن از تفاوت شخصیت‌ها، سوءتفاهم‌ها و تضاد میان نگاه نسل‌ها به زندگی شکل می‌گیرد.
در کنار سیاجا، شخصیت مادرش نیوی با بازی مایکا هارپر نیز جایگاه مهمی در روایت دارد. رابطه این دو زن، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های سریال است؛ رابطه‌ای که گاهی با اختلاف و تنش همراه می‌شود و گاهی لحظاتی صمیمی و شیرین خلق می‌کند. سریال به‌خوبی نشان می‌دهد که خانواده همیشه مجموعه‌ای از روابط بی‌نقص نیست و آدم‌ها حتی در نزدیک‌ترین پیوندهایشان نیز باید یکدیگر را دوباره بشناسند.
از سوی دیگر، حضور شخصیت‌های فرعی و روابط اجتماعی در شهر کوچک آیس کوو، به فضای کمدی مجموعه تنوع می‌بخشد. هر شخصیت جهان و دغدغه‌های خودش را دارد و همین تفاوت‌ها باعث می‌شود محیط سریال به فضایی زنده تبدیل شود؛ جایی که مخاطب به‌تدریج به آدم‌هایش عادت می‌کند و از همراهی با آنها لذت می‌برد.
هویت بومی؛ امتیازی فراتر از یک لوکیشن متفاوت
شاید مهم‌ترین ویژگی «شمالِ شمال» که آن را از بسیاری از کمدی‌های رایج متمایز می‌کند، توجه به فرهنگ و هویت بومی اینوئیت‌هاست. سریال تنها از طبیعت برفی و مناظر متفاوت شمال کانادا برای ساختن یک پس‌زمینه زیبا استفاده نمی‌کند؛ بلکه تلاش دارد آداب، روابط اجتماعی، دغدغه‌های فرهنگی و سبک زندگی این جامعه را به بخشی از هویت داستان تبدیل کند.
این ویژگی به مجموعه شخصیتی مستقل می‌دهد. مخاطب با جامعه‌ای آشنا می‌شود که در بسیاری از آثار جریان اصلی تلویزیون کمتر فرصت دیده شدن داشته است. نکته مهم‌تر اینکه سریال بدون تبدیل کردن فرهنگ بومی به یک موضوع صرفاً آموزشی، آن را در دل زندگی روزمره شخصیت‌ها جای می‌دهد.
از لباس‌ها و مناسبات خانوادگی گرفته تا شوخی‌ها، جشن‌ها و روابط میان نسل‌ها، جزئیات فرهنگی به شکل طبیعی وارد روایت شده‌اند. همین انتخاب باعث می‌شود تماشای سریال علاوه بر سرگرمی، تجربه‌ای تازه از مواجهه با یک جهان کمتر دیده‌شده باشد.
فصل دوم؛ وقتی قصه‌ها عمیق‌تر می‌شوند
بازگشت «شمالِ شمال» با فصل دوم، فرصتی برای گسترش جهان شخصیت‌هایی است که مخاطب در فصل نخست با آنها آشنا شده بود. این بار سیاجا همچنان به دنبال ساختن زندگی بهتر است، اما متوجه می‌شود که تغییر دادن شرایط فقط با تصمیم‌های ناگهانی امکان‌پذیر نیست و برای رسیدن به خواسته‌هایش باید مسئولیت بیشتری بپذیرد.
فصل دوم در کنار حفظ فضای کمدی و عاشقانه، توجه بیشتری به روابط خانوادگی و گذشته شخصیت‌ها نشان می‌دهد. به‌ویژه رابطه سیاجا و مادرش نیوی، به یکی از محورهای عاطفی مهم‌تر داستان تبدیل می‌شود. اینجا دیگر صرفاً با مجموعه‌ای از موقعیت‌های بامزه روبه‌رو نیستیم؛ سریال به سراغ زخم‌ها، سوءتفاهم‌ها و تجربه‌هایی می‌رود که در طول سال‌ها بر روابط خانوادگی تأثیر گذاشته‌اند.
نکته قابل توجه این است که مجموعه در این مسیر، لحن گرم و امیدبخش خود را از دست نمی‌دهد. حتی زمانی که داستان به موضوعات جدی‌تری نزدیک می‌شود، همچنان می‌تواند تعادل میان طنز و احساس را حفظ کند. البته برخی موقعیت‌های ابتدایی فصل دوم شباهت‌هایی به الگوهای فصل نخست دارند، اما در ادامه گسترش روابط و پرداخت عمیق‌تر شخصیت‌ها به روایت جان تازه‌ای می‌دهد.
حرف آخر؛ حال خوب همیشه در داستان‌های بزرگ نیست
«شمالِ شمال» یادآوری می‌کند که برای ساختن یک سریال جذاب، همیشه به بحران‌های بزرگ و اتفاقات نفس‌گیر نیاز نیست. گاهی یک جامعه کوچک، چند شخصیت دوست‌داشتنی و مجموعه‌ای از دغدغه‌های ساده اما واقعی می‌توانند جهانی بسازند که مخاطب دلش بخواهد بارها به آن بازگردد.
این سریال با بازی‌های دلنشین، طنز موقعیت، فضای بصری متفاوت و توجه به فرهنگ بومی، تجربه‌ای گرم و متفاوت در میان کمدی‌های تلویزیونی معاصر ارائه می‌دهد. شاید مهم‌ترین دستاوردش این باشد که بدون آنکه بخواهد مدام به مخاطب درس زندگی بدهد، درباره امید، استقلال، خانواده و فرصت دوباره حرف می‌زند.
در روزهایی که بسیاری از سریال‌ها برای جلب توجه مخاطب به سراغ خشونت، بحران‌های پی‌درپی و داستان‌های تلخ می‌روند، «شمالِ شمال» یادآوری می‌کند که تماشای زندگی، خندیدن به اشتباهات و امید داشتن به فردا نیز می‌تواند به‌اندازه یک داستان پرهیجان جذاب باشد. اینجا سرما همه‌جا را فرا گرفته، اما آدم‌ها هنوز برای گرم نگه داشتن زندگی‌شان تلاش می‌کنند.