ماهنامه صبا
پشت لباس‌های باشکوه، تاج‌های طلایی و مناسبات پرزرق‌وبرق دربار، داستان زنی جریان دارد که باید برای حفظ هویت خود در برابر ساختاری مردسالار بایستد. «ملکه مطلقه» اگرچه از الگوهای آشنای ملودرام استفاده می‌کند، اما در شخصیت اصلی خود ظرفیت طرح پرسش‌های جدی‌تری دارد.
نگاهی به سریال کره‌ای «The Remarried Empress»؛ روایتی از خیانت، قدرت و زنی که حاضر نیست برای حفظ تاج‌وتخت، عزت‌نفسش را قربانی کند
به گزارش صبا؛«ملکه مطلقه» از آن دست سریال‌هایی است که در نگاه نخست ممکن است مخاطب را به یاد عاشقانه‌های اشرافی و قصه‌های آشنای خیانت در دربار بیندازد؛ اما آنچه این مجموعه را از یک ملودرام معمولی متمایز می‌کند، موقعیتی است که شخصیت اصلی در آن قرار می‌گیرد. ناویِر، ملکه امپراتوری شرق، زنی نیست که تمام هویت خود را در جایگاه همسری امپراتور تعریف کرده باشد. او سال‌ها در کنار همسرش در اداره امپراتوری نقش داشته و به‌واسطه هوش، نظم و توانایی سیاسی‌اش به یکی از ارکان قدرت تبدیل شده است. با این حال، ورود راشتا، زنی که امپراتور از او دل می‌بازد، مناسبات زندگی مشترک و جایگاه سیاسی ناویِر را به چالش می‌کشد. تصمیم امپراتور برای ازدواج با راشتا و درخواست طلاق از ملکه، نقطه آغاز بحرانی است که به‌تدریج ابعاد بزرگ‌تری پیدا می‌کند. ناویِر در برابر این تصمیم، به‌جای فروپاشی یا التماس برای حفظ زندگی مشترک، شرطی غیرمنتظره مطرح می‌کند: او نیز باید اجازه ازدواج مجدد داشته باشد؛ آن هم با شاهزاده‌ای از امپراتوری رقیب.
نقطه قوت اصلی سریال، انتخاب زاویه دید آن است. در بسیاری از روایت‌های مشابه، زن خیانت‌دیده به شخصیتی شکست‌خورده تبدیل می‌شود که تمام مسیر داستان را صرف بازپس‌گیری عشق ازدست‌رفته می‌کند؛ اما ناویِر چنین مسیری را انتخاب نمی‌کند. او بیش از آنکه درگیر رقابت عاطفی با زنی دیگر باشد، نگران از دست رفتن استقلال، اعتبار و موقعیتی است که برای به دست آوردنش تلاش کرده است. همین ویژگی، شخصیت او را از قالب یک قهرمان عاشقانه معمولی بیرون می‌آورد. شین مین‌آ در نقش ناویِر نیز به‌خوبی از این ظرفیت استفاده می‌کند. بازی او بر خویشتن‌داری، نگاه‌های حساب‌شده و کنترل احساسات استوار است. این انتخاب با شخصیت زنی که از کودکی برای حضور در بالاترین جایگاه قدرت تربیت شده، تناسب دارد؛ هرچند گاهی همین کنترل بیش از اندازه باعث می‌شود فاصله‌ای میان مخاطب و احساسات درونی شخصیت ایجاد شود. ناویِر زنی است که درد می‌کشد، اما کمتر اجازه می‌دهد این درد دیده شود و شاید همین تضاد، مهم‌ترین ویژگی بازی شین مین‌آ باشد.
در سوی دیگر، جو جی‌هون با شخصیتی قرار دارد که صرفاً یک همسر خیانتکار نیست. سوویشو امپراتوری است که قدرت سیاسی خود را با حق تصمیم‌گیری درباره زندگی دیگران اشتباه گرفته است. او تصور می‌کند می‌تواند هم‌زمان وفاداری و احترام ناویِر را حفظ کند و خواسته‌های شخصی‌اش را نیز پیش ببرد. مسئله اصلی این شخصیت، نه فقط خیانت، بلکه خودمحوری و ناتوانی در درک پیامد تصمیم‌هایش است. با این حال، یکی از ضعف‌های فیلمنامه در همین بخش دیده می‌شود؛ تغییر رفتار امپراتور و شدت وابستگی او به راشتا در قسمت‌های ابتدایی، گاهی بیش از آنکه حاصل یک تحول روان‌شناختی تدریجی باشد، ابزاری برای به حرکت درآوردن داستان به نظر می‌رسد. این شتاب در شکل‌گیری برخی روابط، از باورپذیری درام کم می‌کند. در مقابل، لی سه‌یونگ در نقش راشتا حضوری قابل‌توجه دارد. او شخصیتی را بازی می‌کند که در ظاهر آسیب‌پذیر و بی‌پناه است، اما به‌تدریج میل به قدرت و جاه‌طلبی‌هایش آشکار می‌شود. البته پرداخت راشتا در معرض یک خطر جدی قرار دارد: تبدیل شدن به تصویر تکراری زن فریبکار و رقیب عاطفی. اگر فیلمنامه نتواند انگیزه‌ها و گذشته او را با عمق بیشتری بررسی کند، این شخصیت به‌جای آنکه به یک ضدقهرمان پیچیده تبدیل شود، در همان چارچوب آشنای ملودرام باقی خواهد ماند.
یکی دیگر از امتیازهای سریال، جهان بصری آن است. «ملکه مطلقه» برای بازسازی یک امپراتوری خیالی به طراحی لباس، معماری، تشریفات درباری و فضاسازی اهمیت زیادی داده است. انتخاب لوکیشن‌هایی در آلمان و جمهوری چک نیز به ایجاد حس وسعت و شکوه جهان داستان کمک کرده است. این مجموعه تلاش می‌کند از فضای تاریخی آشنای سریال‌های کره‌ای فاصله بگیرد و به قلمرو فانتزی عاشقانه نزدیک شود؛ انتخابی که هم جذابیت دارد و هم ریسک. زیرا مخاطب باید جهان و قواعد آن را بپذیرد، بدون آنکه تکیه‌گاهی از تاریخ واقعی برای درک مناسبات قدرت داشته باشد. در برخی صحنه‌ها، طراحی لباس و جزئیات بصری به اندازه کافی یکدست نیستند و جلوه‌های ویژه نیز همیشه کیفیت مورد انتظار را ندارند. حتی بعضی انتخاب‌های اجرایی و نورپردازی با واکنش منفی مخاطبان کره‌ای روبه‌رو شده‌اند. این ایرادها به‌ویژه زمانی بیشتر به چشم می‌آیند که سریال با چنین سطحی از جاه‌طلبی بصری وارد میدان شده است.
با این حال، نباید از ریتم روایی اثر نیز غافل شد. چهار قسمت ابتدایی بیشتر صرف معرفی شخصیت‌ها، شکل‌گیری مناسبات دربار و زمینه‌چینی برای اتفاقات بعدی می‌شود. همین مسئله باعث شده برخی منتقدان از کندی روند پیشرفت داستان و تأخیر در رسیدن به نقطه اصلی ماجرا انتقاد کنند. در مقابل، گروهی دیگر از منتقدان، جهان‌سازی، بازی شین مین‌آ و جذابیت روابط میان شخصیت‌ها را از مهم‌ترین امتیازهای مجموعه دانسته‌اند. در راتن تومیتوز نیز سریال در زمان بررسی، امتیاز کامل ۱۰۰ درصد را از پنج نقد ثبت‌شده دریافت کرده است؛ البته این تعداد نقد برای نتیجه‌گیری قطعی درباره کیفیت کلی مجموعه کافی نیست.
نکته مهم‌تر این است که «ملکه مطلقه» در پس ظاهر پرزرق‌وبرق و مناسبات عاشقانه‌اش، پرسشی قابل‌تأمل را مطرح می‌کند: آیا زنی که تمام عمر برای رسیدن به یک جایگاه تلاش کرده، باید با تصمیم مردی که در کنار او قدرت را به دست آورده، همه‌چیز را از دست بدهد؟ پاسخ سریال از مسیر شخصیت ناویِر شکل می‌گیرد؛ زنی که نمی‌خواهد برای حفظ عنوان ملکه، شأن و اختیار خود را قربانی کند. البته این استقلال هنوز به معنای رهایی کامل از ساختار قدرت مردانه نیست؛ چراکه مسیر تازه او نیز با ازدواج و پیوند با مردی قدرتمند گره می‌خورد. همین تناقض می‌توانست یکی از عمیق‌ترین لایه‌های اثر باشد و انتظار می‌رود سریال در قسمت‌های بعدی با جدیت بیشتری به آن بپردازد.
در نهایت، «ملکه مطلقه» هنوز به اثری بی‌نقص تبدیل نشده است. گاهی در دام اغراق‌های ملودراماتیک می‌افتد، بعضی روابط را با شتاب پیش می‌برد و در بخش‌هایی از طراحی بصری نیز یکدستی لازم را ندارد. اما برخورداری از یک شخصیت محوری جذاب، بازی‌های قابل‌قبول، جهان فانتزی چشم‌نواز و کشمکش‌هایی که فراتر از یک مثلث عشقی ساده می‌روند، به آن امتیاز قابل‌توجهی می‌دهد. موفقیت این مجموعه زمانی کامل‌تر خواهد شد که بتواند از جذابیت اولیه خیانت و انتقام عبور کند و به پرسش‌های جدی‌تری درباره قدرت، انتخاب و استقلال برسد. فعلاً ناویِر مهم‌ترین دلیل تماشای سریال است؛ ملکه‌ای که شاید تاجش را از دست بدهد، اما حاضر نیست اختیار زندگی‌اش را هم واگذار کند.