ماهنامه صبا
اگر بخواهیم یکی از زیباترین و اثرگذارترین سکانسهای «برتا؛ داستان یک اسلحه» را در این ۱۰ قسمت پخش شده انتخاب کنیم، بدون شک به سکانس حضور امیرعلی در خانه سرگرد به بهانه نقاشی چهره دکتر فراری میرسیم.
«زیبا صدایم کن» بدون شعارزدگی و اغراق، تصویری صادقانه از ایران امروز ارائه میدهد؛ فیلمی که با تمرکز بر استقلال زنان و واقعگرایی اجتماعی، مخاطب را به دل تهران معاصر میبرد.
سعید پیردوست، بازیگری که چهرهاش با خاطره طنزهای ماندگار دهه ۸۰ گره خورده بود، در سکوت و متانت همیشگی از میان ما رفت؛ هنرمندی که با «پاورچین» و «شبهای برره» خنداند، اما با حسرتِ دیدهنشدن سریال «۸۷ متر» کیانوش عیاری چشم از جهان بست.
شخصیت رها جهانشاهی در «وحشی» شاید برای بسیاری از مخاطبان چهرهای منفور باشد، اما در حقیقت او تنها وکیلی است که با پایبندی به سوگند حرفهایاش، مرز میان احساس و عدالت را پاس میدارد.
قسمت پنجم سریال نقطه عطف داستان است که روایت را به فضایی تاریکتر و پرتنش میبرد و با دیالوگهای فشرده، بحرانهای درونی شخصیتها را آشکار میکند.
این اپیزود «محکوم» با تمرکز بر اضطراب یک مادر و فروپاشی تدریجی مرز میان قانون و احساس، تعلیق خود را نه از دل اکشن، بلکه از فشار روانی، انتخابهای اخلاقی و بازیهای کنترلشده بازیگران میسازد.
برای سریالی در حد و اندازه هزار و یکشب که نام شهرزاد را نهفته و عیان بر خود دارد، نقش زنان در آن پررنگتر از هر قصهای تصویر شده است و محوریت داستان بر دوش شخصیتهای زن است، حضور آوایی زنانه در موسیقی و آواز نه تنها بعید نیست که از واجبات است.
نمایشگاه «چهرِ مِهر» در موزه هنرهای معاصر تهران، فراتر از یک رویداد هنری، مواجههای صمیمی با میراث محمدرضا شجریان است؛ جایی که ساز، تصویر و خاطره در کنار هم، روایتی تازه از اسطورهای زنده در فرهنگ ایران میسازند.
«هزار و یک شب» در قسمت چهارم، با ورود به تعارضهای عاطفی و قدرت، جسورانهتر از قبل حرکت میکند؛ اما همین جسارت، ریسکهایی را آشکار میسازد که میتوانند آینده سریال را تحت تأثیر قرار دهند.
قسمت شانزدهم «محکوم» بازتابی از وضعیت فعلی سریال است؛ مجموعهای که با وجود پیشبرد اطلاعات مهم داستانی، بهدلیل تراکم دیالوگ، آشفتگی روایت و نوسان لحن، از تعلیق و ضرباهنگ مؤثر فاصله گرفته و بهجای ایجاد هیجان، مخاطب را خسته میکند.