ماهنامه صبا
برای سریالی در حد و اندازه هزار و یکشب که نام شهرزاد را نهفته و عیان بر خود دارد، نقش زنان در آن پررنگتر از هر قصهای تصویر شده است و محوریت داستان بر دوش شخصیتهای زن است، حضور آوایی زنانه در موسیقی و آواز نه تنها بعید نیست که از واجبات است.
نمایشگاه «چهرِ مِهر» در موزه هنرهای معاصر تهران، فراتر از یک رویداد هنری، مواجههای صمیمی با میراث محمدرضا شجریان است؛ جایی که ساز، تصویر و خاطره در کنار هم، روایتی تازه از اسطورهای زنده در فرهنگ ایران میسازند.
«هزار و یک شب» در قسمت چهارم، با ورود به تعارضهای عاطفی و قدرت، جسورانهتر از قبل حرکت میکند؛ اما همین جسارت، ریسکهایی را آشکار میسازد که میتوانند آینده سریال را تحت تأثیر قرار دهند.
قسمت شانزدهم «محکوم» بازتابی از وضعیت فعلی سریال است؛ مجموعهای که با وجود پیشبرد اطلاعات مهم داستانی، بهدلیل تراکم دیالوگ، آشفتگی روایت و نوسان لحن، از تعلیق و ضرباهنگ مؤثر فاصله گرفته و بهجای ایجاد هیجان، مخاطب را خسته میکند.
تصویر زندان در سینما و سریالها، مناسباتی خشن و سلسلهمراتبی را بازنمایی میکند که با عناوین رسمی و بزکشده همخوانی ندارد و پرسشهای جدی درباره نظارت و مسئولیت مدیریت زندانها برمیانگیزد.
سینمای بیضایی مجموعهای از ویژگیهای مشخص و مشابه است که باعث شده آثار او از جریان قالب سینما جدا بوده و بسیار فراتر از سرگرمی و داستان و کاوشی عمیق از انسان محصور بین روایتهای مختلف باشد.
«زیبا صدایم کن»، درباره مرد میانسالی به نام خسرو است که نزدیک به ۱۰ سال را در آسایشگاه روانی بستری بوده و حال میخواهد برای جشن تولد شانزده سالگی دخترش زیبا کنارش باشد.
ایدهای بکر، بازیگری محبوب، گریم کنجکاویبرانگیز و ستارههایی خوشنام، میتوانستند از «صددام» یک کمدی درستوحسابی بسازند؛ اما آنچه روی پرده میبینیم، مجموعهای از شوخیهای دمدستی، موقعیتهای بیمنطق و فیلمنامهای است که بیش از هر چیز، مأموریت فروش را جدی گرفته و باقی بدیهیات سینما را به فراموشی سپرده است.
«مو به مو» برخلاف انبوه سریالهای نمایش خانگی که با خانههای لوکس، روابط غیرمعمول و بحرانهای عجیب و نمایشی مخاطب را سرگرم میکنند دوربین را به سمت زندگی مردم عادی گردانده و داستان طبقه متوسط و رنج و دوام آوردن آنها را به تصویر میکشد و به جای هیجانهای مصنوعی با صداقت تلخ خود جزئیات زندگیهای عادی را به تصویر میکشد.
«شیش ماهه» با ترکیب بازیگران شناختهشده و قصهای که تلاش دارد طنز و تراژدی را در هم بیامیزد، این اثر با استقبال اولیه مخاطبان همراه شده، اما نقدهای جدی درباره ریتم، شوخیها و ساختار روایت آن مطرح است.