ماهنامه صبا
فیلم «زندگی کوچک کوچک» ساخته امیرحسین ثقفی با ادعای تجربهگرایی و سینمای هنری روی پرده رفته، اما در عمل به اثری سرد، کند و بیرمق تبدیل شده است؛ فیلمی که نه در روایت موفق است و نه در اقتباس، و از همان ابتدا در برقراری ارتباط با مخاطب ناکام میماند.
«حاشیه» میخواهد قصه جستوجو بگوید؛ قصه مردی که برای گریز از یک فاجعه، راهی حاشیه شهر میشود. اما این جستوجو، پیش از آنکه فرصتی برای کشف و تحول باشد، به فراری شتابزده و بیریشه تبدیل میشود؛ فراری که نه شخصیت را میسازد و نه جهان پیرامونش را.
فیلم سینمایی «پل» که شامگاه گذشته در کاخ جشنواره به نمایش درآمد، روایتی متفاوت از سینمای دفاع مقدس ارائه میدهد؛ فیلمی که بهجای تمرکز بر قهرمانسازیهای مرسوم یا صحنههای پرهیجان جنگی، بر مسیر درونی یک انسان و تغییر تدریجی او در دل بحران تمرکز کرده است.
کافه سلطان روایت متفاوتی از بحران در تصمیمگیری است، روایتی که در آن اختلاف نسلها نه بر سر خواستن یا نخواستن، بلکه بر سر «چگونه تصمیمگرفتن» شکل میگیرد.
فیلم سینمایی «بیلبورد» به کارگردانی سعید دشتی در جشنواره فیلم فجر با روایتی دروننگر از زیست یک چهره شناختهشده سینما روی پرده رفت؛ اثری که با نگاهی تأملبرانگیز به مفهوم شهرت و فرسایش انسان در مناسبات حرفهای میپردازد، اما در کنار نقاط قوت، بینقص هم نیست.
«رقص باد» میتوانست روایتی از گرهخوردگی سرنوشت فرد و جامعه در لحظهای بحرانی باشد، اما با تمرکز یکسویه بر درام شخصی و تقلیل جنگ به عنصری تزئینی، فرصت خلق یک روایت عمیق و یکپارچه را از دست میدهد.
«حال خوب زن» تلنگری جدی به زوجهایی است که با چالشهای مشابه، اما ناگفته، دستوپنجه نرم میکنند؛ مسئلهای که در بسیاری از موارد، به یکی از ریشههای اصلی طلاق بدل شده است.
فیلم ارش معیریان علیرغم تلاش برای ارائه ظاهری حرفهای و خلق فضایی مدرن، بهدلیل ضعف جدی در فیلمنامه، بازیگری و دوبله، از تبدیل شدن به یک پکیج کامل بازمیماند و مخاطب را با روایتی گیجکننده و شعاری تنها میگذارد.
فیلم «سرزمین فرشتهها» روایتی انسانی، شاعرانه و تأثیرگذار از دل یکی از تلخترین جغرافیاهای معاصر است. غزه، سرزمینی که جنگ، مرگ و فقدان در آن به بخشی از زیست روزمره انسانها بدل شده است. بابک خواجهپاشا در این اثر، بهجای تمرکز صرف بر ویرانی، خشونت و تصاویر آشنای جنگ، نگاه خود را معطوف به مفهومی ظریفتر اما عمیقتر میکند.
نمیتوان تلاش «قمارباز» برای ورود به قلمرویی دشوار و کمتر تجربهشده را نادیده گرفت. فیلمی که محافظهکار نیست؛ ریسک میکند، محدودیت را میپذیرد و سعی دارد درباره مسئلهای معاصر حرف بزند.