ماهنامه صبا
مو به مو» با تشدید ابهام اخلاقی و چرخشهای ناگهانی، هم مخاطب را غافلگیر میکند و هم با رها کردن برخی خطوط روایی، انسجام داستان را زیر سؤال میبرد.
به مانند بسیاری از نمونههای مشابه مثل «نرگس»، «ستایش» و «طوبی» که با الهام از نام با محوریت زن معتقد، مستقل، مقاوم و توانمند ایرانی تصویر شده، «سوجان» نیز علیرغم یکسری کم و کاستیها، اثری موفق در ادامه این راه محسوب میشود که توانسته ویژگیهای زن نمونه ایرانی را درست و منطقی به تصویر درآورد.
«سناتور» با بازی عنایت بخشی، با وجود بودجه اندک، در سال ۱۳۶۳ به پرفروشترین فیلم سال بدل شد؛ اثری پرهیجان که هم با استقبال گسترده تماشاگران روبهرو شد و هم با انتقادهای تند نسبت به رویکرد تجاری و ساختارش.
«حاشیه»، تلاشی جسورانه برای ورود به ژانر جنایی و طرح معضلات اجتماعی بدون لغزش به سیاهنمایی است؛ فیلمی که بیش از جزئیات فنی، با روح و رویکرد متفاوتش خود را متمایز میکند.
«استخر» تلاشی است برای بیرون کشیدن طنز از دل روزمرگیهای انسان معاصر؛ فیلمی که میخواهد از دل سکوتها و مکثها به فلسفهای ساده درباره عشق و زندگی برسد، اما در قیاس با آثار پیشین کارگردان، از طراوت و گیرایی لازم فاصله میگیرد.
«جهان مبهم هاتف»، ملودرامی الهامگرفته از واقعیت است که جاهطلبی و چالشهای چند نخبه جوان را در مسیر موفقیت روایت میکند.
احمد مرادپور سراغ یکی از حساسترین معضلات امروز جامعه رفته، اما قابهای بسته، ریتم یکنواخت و تعلیقهای ساده، اجازه نمیدهند «کارواش» از سطح طرح مسئله فراتر برود و به یک تجربه سینمایی تاثیرگذار تبدیل شود.
نخستین تجربه سینمایی علی مرادی، همزمان با اولین فیلم بلند کارگردان و تهیهکننده، اثری ساخته که بیش از بازیها و ساختار، با نگاهش به زن و رابطه زناشویی محل بحث شده است.
«اردوبهشت» فیلم شریف و جانداری است که دچار لکنت نمیشود و خودسانسوری ندارد. حرفش را صریح میزند و مطالبه گر است.«اردوبهشت» در مرز تبدیل شدن به یک فیلم عالی متوقف می شود چرا که در چند مورد کارگردان به نظر می رسد مبهوت اصل ماجرا شده است.
فیلم، روایتگر زندگی شهید ۱۲ ساله، ظفر خالدی، از شهدای ایل بختیاری است. با وجود سوژه قدرتمند و حضور بازیگرانی مانند فریبا کوثری، این فیلم نتوانسته ارتباط عاطفی لازم را با مخاطب برقرار کند. ضعف دراماتیک و شخصیتپردازی سطحی، از جمله نقاط ضعف اصلی اثر عنوان شده است. استفاده از لهجه اصیل لری و بازیگران بومی، از معدود نقاط قوت فیلم است که نتوانسته بر کلیت ضعیف اثر سرپوش بگذارد.