ماهنامه صبا
«رقص باد» فیلمی نیست که با ضرباهنگ تندش تماشاگر را غافلگیر کند؛ این فیلم آرام پیش میرود، مکث میکند و به حافظه سر میزند. جواد حسینی با تکیه بر بازی درونی علیرضا شجاعنوری، تجربهای شاعرانه و شخصی خلق کرده است.
«آرامبخش» میخواهد روایتی درباره مادری، حق انتخاب و استقلال زن باشد؛ داستان زنی که برای حق مادریاش در برابر عرف، خانواده و قانون میایستد. اما فیلم در لحظات کلیدی، بهجای تقویت عاملیت زن، او را به شخصیتی واکنشی و سازشپذیر تقلیل میدهد و نقد ساختارهای ضدزن را به حاشیه میراند.
«خواب» با فضاسازی ذهنی و فاصله گرفتن از روایتهای معمول، تماشاگر را به جهانی میان بیداری و رویا میبرد. فیلم تازه مانی مقدم با تکیه بر بازیهای کنترلشده و درخشان بازیگرانش، تلاش میکند تجربهای متفاوت و تأملبرانگیز از سینمای روانشناسانه ارائه دهد.
فیلم سینمایی «قایقسواری در تهران» به کارگردانی رسول صدرعاملی، با روایتی طنزآلود و انسانی، داستان مردی میانسال را روایت میکند که در یک روز شلوغ شهری، ناخواسته با گذشته، انتخابها و مسئولیتهای زندگیاش روبهرو میشود؛ اثری خانوادگی که با استقبال مخاطبان همراه بوده است.
گیس، آگاهانه یا ناخودآگاه، این وضعیت را عادیسازی نمیکند، اما آن را ثبت میکند. خیانت زن، نه کنشی فردی، بلکه نشانهای از سازوکاری بزرگتر است؛ سازوکاری که در آن، حذف قهرمان کمهزینهتر از اصلاح ساختار است.
فیلم «زندگی کوچک کوچک» ساخته امیرحسین ثقفی با ادعای تجربهگرایی و سینمای هنری روی پرده رفته، اما در عمل به اثری سرد، کند و بیرمق تبدیل شده است؛ فیلمی که نه در روایت موفق است و نه در اقتباس، و از همان ابتدا در برقراری ارتباط با مخاطب ناکام میماند.
«حاشیه» میخواهد قصه جستوجو بگوید؛ قصه مردی که برای گریز از یک فاجعه، راهی حاشیه شهر میشود. اما این جستوجو، پیش از آنکه فرصتی برای کشف و تحول باشد، به فراری شتابزده و بیریشه تبدیل میشود؛ فراری که نه شخصیت را میسازد و نه جهان پیرامونش را.
فیلم سینمایی «پل» که شامگاه گذشته در کاخ جشنواره به نمایش درآمد، روایتی متفاوت از سینمای دفاع مقدس ارائه میدهد؛ فیلمی که بهجای تمرکز بر قهرمانسازیهای مرسوم یا صحنههای پرهیجان جنگی، بر مسیر درونی یک انسان و تغییر تدریجی او در دل بحران تمرکز کرده است.
کافه سلطان روایت متفاوتی از بحران در تصمیمگیری است، روایتی که در آن اختلاف نسلها نه بر سر خواستن یا نخواستن، بلکه بر سر «چگونه تصمیمگرفتن» شکل میگیرد.
فیلم سینمایی «بیلبورد» به کارگردانی سعید دشتی در جشنواره فیلم فجر با روایتی دروننگر از زیست یک چهره شناختهشده سینما روی پرده رفت؛ اثری که با نگاهی تأملبرانگیز به مفهوم شهرت و فرسایش انسان در مناسبات حرفهای میپردازد، اما در کنار نقاط قوت، بینقص هم نیست.